Adolygiad Ffilm: Always Be My Maybe (12)

Bydda i’n adolygu Always be My Maybe ar raglen Prynhawn Da ar S4C ar ddydd Gwener, Mehefin 7ed, 2019. Cliciwch yma i wylio ar S4C Clic.

Mae’n teimlo fel OES ers i mi sgwennu adolygiad ffilm, er mod i’n mynychu’r sinema o hyd, ac yn adolygu’n gyson ar S4C. Gan bod y teithio a sgwennu bwyd di cymryd drosodd braidd, mae’r sinema yn cynnig hafan, a chydbwysedd.  Ond os dwi’n meddwl o ddifrif am ffilmiau diweddar i mi wir eu mwynhau, wel, gallen i eu cyfri ar un law yn unig.

Aladdin? Meh². Avengers: Endgame? Syndod o dda. Captain Marvel? Ok, nath hwnna’n bendant hawlio 4 cookie. Oedd Vice a The Favourite hefyd yn arbennig o dda, ond daeth y rheiny allan ‘nol ym mis Ionawr. Mae nawr yn Fehefin (SUT ddigwyddodd hynny?), a da ni reit ar drothwy tymor sinema yr Haf. Ac o’r diwedd, diolch i’r drefn, daeth sleeper-hit i’m deffro, ac i’m sbarduno i sgwennu llith llawn ‘gushio’.

Nid blocbyster mohono am uwch-arwr Marvel – a does dim modd ei weld ar y sgrîn fawr. Woah, Lowri; hold-up. Dydy o ddim yn y sinema? Ydy o hyd yn oed yn haeddu cael ei ystyried yn ffilm? Yr ateb syml yw, ydy, achos mae Always Be My Maybe (Netflix) gystal ag unrhyw rom-com gwych o’r 90au.

Dyna’r ddegawd olaf mewn ffordd i ‘ddathlu’r’ comedi rhamantus, cyn i genre y Bramant a Marvel/DC gymryd drosodd. Peidiwch, plis, sônam ffilmiau troad y mileniwm J-Lo a Kate Hudson; doedden nhw ddim patsh ar ffilmie Julia Roberts, Sandra Bullock, Michelle Pfeiffer a Meg Ryan. Girl, don’t even @ me!

Digon teg, da ni di gweld arwyddion o adfywiad bach eleni, yn sgil daeargryn gymdeithasol #MeToo. Ond er cystal oedd What Men Want (efo Taraji P Henson), a Second Act (atgyfodiad J-Lo 2.0)  – 3 cookie a hanner yr un gyda llaw – roedden nhw’n ffilmiau i ysbrydoli merched i hawlio cydraddoldeb, ac i ddynion weld bod hynny’n no-brainer llwyr. Efallai mai’r rom-com mwyaf diweddar i oresgyn fy nisgwyliadau oedd Long  Shot efo Charlize Theron a Seth Rogen.

Trac sain da? Check. Perfformiadau? Yep. Cemeg credadwy? Hmmmm…. Rhowch hi fel hyn; da ni mewn cyfnod o newid mawr, sy’n hawlio cydraddoldeb i bawb, a dwi wedi hen dderbyn tranc y rom-com ‘traddodiadol’. Ond tra y byddai Hollywood yn hoffi meddwl bod pob ffilm bellach i ‘bawb’, y gwir amdani ydy fod y ffin anweledig yn bodoli o hyd rhwng ‘ffilmiau dynion’ (John Wick, Godzilla) a ‘ffilmiau merched’ (Wonderwoman, Captain Marvel, Girls Trip,  Bad Moms ac ati). Mae na angen o hyd am ffilmiau poblogaidd mwy blaengar, ond hefyd, yn fy marn i, bach o hud – ac emosiwn – nostalgaidd, sy’n cyfeirio nol at glasur (cyfoes) fel When Harry Met Sally.

Croeso cynnes iawn felly i ffilm fel Always Be My Maybe; stori gyfarwydd, ond gyda thriniaeth ‘chwyldroadol’. Mae’r gair na’n gywilyddus  a dweud y gwir, oherwydd dydan ni ddim yn sôn am ffilm sy’n ail-ddyfeisio’r olwyn.

Mae’r ffilm yn dilyn Sasha (Ali Wong, diddanwraig stand-yp Baby Cobra a Hard Knock Wife), cogydd uchelgeisiol yn LA sydd ar fin agor bwyty newydd sbon yn San Francisco. Mae ganddi ddyweddi golygus sydd â chynnig annisgwyl iddi; beth am gael brêc o’r berthynas, chwe mis o hyd, i fwynhau eu rhyddid cyn iddynt briodi? Aaaarghhhh!!! Yn San Francisco (ei dinas genedigol) mae Sasha’n taro ar Marcus (Randall Park), ffrind bore oes  sy’n styc mewn stasis, mewn cwmwl o spliff, ers colli ei fam. Wrth iddynt dreulio amser â’i gilydd, mae’r ddau hen gyfaill yn ail-gysylltu, a … dyna ddigon am hynny (dim spoilers!). Digon yw dweud bod na ran gwych gan neb llai na Keanu Reeves, brenin y 90au, sy’n heneiddio gystal â Cab Sauv o Napa.

Be sy’n gwneud y ffilm hon mor blincin grêt, yw cast amheuthun llawn actorion comig o dras Asiaidd. Mae’r sgript hilêr, gan ddau o’r y prif ser yn llawn cyfeiriadau cyfoes, ac aml-ddiwylliannol. Mae’r trac sain yn nodweddiadol, a’r cemeg rhyngddynt yn eithriadol… be arall da chi isio mewn rom-com? (Mae hefyd jyst dros awr a hanner o hyd – felly, win win!)

Mae’n dilyn dau lwyddiant anferthol, am resymau gwahanol, ar y sgrîn fawr ryngwladol y llynedd. Saethodd Black Panther i’r brig, a Crazy Rich Asians, am apelio at farchnadoedd oedd wedi eu tan-gynrhychioli ers blynyddoedd.  Ond beth ddarganfuwyd oedd bod natur ‘wahanol’ y llwyddiannau hyn yn apelio hefyd at gynulleidfa’r ‘brif ffrwd’. Ac oherwydd eu statws fel ffilmiau (chwethinllyd o) ‘arloesol’, cawson nhw eu creu gan dimau cynhyrchu llawn angerdd.

Ond hefyd, mae Always Be My Maybe yn gynhyrchiad a gomisiynwyd gan Netflix, mewn cyfnod lle mae ffrydio ‘di hen gydio mewn cynulleidfaoedd ffilm. Dydy hynny ddim i ddweud fod pob menter ganddynt yn wych – siomedig oedd sgript Wine Country  er enghraifft,  gyda chriw Amy Poehler a Tina Fey yn ddiweddar. Ond mae’n gyfrwng sy’n herio grym haearnaidd Hollywood, ac yn cynnig cyfleoedd i driniaethau gwahanol. Ac mewn cyfnod o oes aur y box-sets teledu, mae na rywbeth braf am gynildeb ffilm efo dechrau, canol a diwedd.

Yn achos y ffilm hon, mae’r stori’n parchu dau brif gymeriad crwn, sy’n gwneud eu ‘taith’ mor atyniadol. O sgil-effeithiau galar i wacter ‘cymdeithas’ y cyfryngau cymdeithasol, mae’n cyffwrdd ar themau oesol, a hynod amserol. Hefyd mae’n trafod boncyrs-rwydd y byd bwyd mewn ffordd ffraeth a soffistigiedig.  Am ffilm reit slic a fformiwlaic (mewn ffordd), mae’r cynhwysion i gyd yn eu lle, gan gyfuno i gynnig profiad hynod ddidwyll i’r gwyliwr, sy’n annog ochenaid o ryddhad.

Mae’n ffilm yn y bôn â chanddi galon fawr,  sy’n diffinio’n cyfnod Netflix and Chill i’r dim. Ond gallai hon weithio gystal, os nad gwell, yn y sinema, am brofiad torfol, a hyd yn oed mwy twymgalon.

Y Sgôr terfynol*

*Mae’r sgôr yn seiliedig ar y system sêr, gyda 5 Cookie yn cynrhychioli’r marc gorau ac 1 Cookie yn cynrhychioli’r gwaethaf. Mae 4 Cookie a hanner yn cyfateb i 9 allan o 10.

 

Cyhoeddwyd yn Adolygiad, Ffilm, Teledu | Rhowch sylw

Adolygiad Teledu: Merched Parchus (S4C)

Adolygais Merched Parchus ar raglen Dewi Llwyd ar BBC Radio Cymru ar fore Sul, Ebrill 7ed, 2019. Cliciwch yma i wrando eto.

Pwy arall sy’n gutted bod Fleabag (BBC3) wedi dod i ben – am byth! 😭 – gyda phennod berffaith o amherffaith, ac ail gyfres Derry Girls (All 4) hefyd wedi cloi yr wythnos hon? Dwy gyfres gomig wych, am ferched sy’n gymysg oll i gyd, yn gymeriadau annwyl, ac atgas ambell waith, ond yn bwysicach, sy’n hynod gredadwy…

Wel, clustnodwch ddwyawr o’ch bywyd i binjio ar gyfres Gymraeg . Ie, cyfres Gymraeg, am griw o ferched (ac un dyn hoyw) digon tebyg, ond eto sy’n perchnogi’i hunaniaeth ei hun. Merched Parchus yw enw grwp What’s App y criw hwn, sy’n sêr y gyfres newydd sy’n lansio ar wasanaeth Clic yr wythnos hon. Wyth pennod, oddeutu 13 munud o hyd yr un, y mae S4C wedi penderfynnu eu pecynnu ar ffurf ‘bocs-set’ a’i ryddhau ar Ebrill 12ed. Ac os nad ydych chi’n dymuno eu traflyncu mewn un eisteddiad, wel, darlledir y gyfres mewn ffordd mwy traddodiadol ar S4C o Ddydd Gwener y Groglith (Ebrill 19, 2019) ymlaen.

Plethwch Carrie, Ted Bundy a  Tydi Bywyd yn Boen, a byddwch chi ddim yn bell ohoni…  Dyma gyfres poenus o gyfoes sydd yn ffyrnig o ffraeth, diolch i sgript gan dwy o’r sêr, Hanna Jarman a Mari Beard, sydd wir yn leisiau eu cenhedlaeth.

Mae’n dilyn hanes Carys Williams (Hanna Jarman), merch 30 oed, sy’n cael ei dympio gan ei chariad Ben yn y benod agoriadol. Wedi 7 mlynedd o gyd-fyw, roedd hi wedi disgwyl ‘modrwy, tŷ, babi… ci, hyd yn oed’. Ond y gwir amdani yw ei bod yn teimlo bod ei bywyd ar ben;  ‘nol yng nghartref ei rhieni, heb swydd, heb lawer o obaith, dim ond breuddwyd ffôl o gyhoeddi llyfr am lofruddiaethau lluosog mwyaf gwaedlyd Cymru. Ei ffrindiau – Lowri (Mari Beard), Siriol (Mali Ann Rees) a Dan (Sion Ifan) yw ei hachubiaeth hi, wrth i’r ‘Merched Parchus’ gwrdd ledled dinas Caerdydd, mewn clybiau, gigs, bars a pharti lansio echrydus.

Ond wrth i Carys  ymgolli yn hanesion ei hoff bodlediad true-crime, mae’n dechrau colli’i gafael ar ei ffrindiau a’i byd o’i chwmpas, a cawn gip ar ei ‘revenge fantasies’ gwaedlyd.

Dw e bendant ddim yn helpu fod pawb o’i chenhedlaeth hi yn ymddangos fel oedolion smyg a hapus, yn cyhoeddi eu newyddion da ar facebook ac instagram, tra fod Carys yn teimlo fel methiant llwyr, ac yn dianc i hanesion tywyll Charles Manson, Ted Bundy, Jim Jones a’u tebyg.

Wrth iddi geisio gyrfa fel athrawes, a mynychu cwrs sgwennu,  ry’ ni’n gweld effaith ei hiselder  a paranoia cynyddol ar ei phenderfyniadau, cyn  y ‘Daw Eto Haul ar Fryn’ (un o’i hoff aphorisms insta).

Er ei bod hi’n ceisio’i gorau glas i ymddangos yn bositif am bopeth, da ni’n clywed (a gweld) ei meddyliau tywyllaf am y byd o’i chwmpas. Mae hi’n ferch sy’n galw ei hun yn ‘ffeminydd gwael’ am gyfaddef ei gwendidau, ac eto mae’n gymeriad real iawn mewn byd arwynebol. Ond ar yr un pryd, mae hi’n ynysu ei hun o broblemau pawb arall o’i chwmpas, gan arwain at droad pur annisgwyl, a diweddglo sy’n gliffhanger a hanner.

Nes i binjio am ddwyawr ar yr 8 penod hynod afaelgar, o’r gyfres ddrama comedi dywyll du-bitsh.  A thra fod y patrwm yma o ddarlledu yn efelychu cynnyrch gwasanaethau Amazon a Netflix, mae naws y ddrama hefyd yn amserol tu hwnt. O ran themau, mae’n adleisio ffenomenonau fel Fleabag a Girls, comedi Amy Schumer, Amy Poehler a Tina Fey, a cholofnau papur newydd Polly Vernon a Caitlin Morgan.

Taflwch hefyd i’r pair doreth o gyfeiriadau Cymraeg, a popeth sy’n perthyn i’r zeitgeist ar hyn o bryd; ymwybyddiaeth iechyd meddwl, hunluniau, kombucha, hashnodau #thankyounext ac #imwithher.  Mae na onestrwydd amheuthun yn perthyn i’r gyfres da ni’n bendant erioed wedi gweld ar S4C o’r blaen. Mae sylwadau crafog y criw am gymdeithas  gyfoes Gymraeg yn sbot on; afraid dweud, ‘rhubudd; iaith anweddus’, ac mae na hefyd ddigon, yn weledol, i ddychryn rhai i’r byw. Mae’n dweud y cyfan i mi brofi rhagddangosiad o’r benod gyntaf ar Hansh, wnaeth ddenu fy chwilfrydedd yn fawr…

Ond, o gofio ei bod yn gyfres sydd wedi’u chynhyrchu gan ie ie – cwmni sy’n arbenigo mewn meithrin deunydd gan ferched – mae’n gyfres sy’n hwylio’r bedwaredd don bresennol o ffeministiaeth yn hyderus tu hwnt, a chynrhychiolir destunau sydd heb eu treiddio iddynt yn ddigonol yn y Gymraeg o’r blaen.

Cymerwch yr engraifft o’r ‘ramant’ ganolog –  tor-perthynas Carys, a hint posib o gariad newydd, neu dro pedol ‘nol i freichiau Ben. Ugain mlynedd yn ol, yn achos Sex and the City (drama arall am griw o ferched amharchus) , diwedd y gân oedd gweld yr ‘arwres’ Carrie Bradshaw yn derbyn comitment ‘o’r diwedd’ gan y tywysog golygus / cariad tocsig Mr Big. Cyflyrrwyd merched ers cenedlaethau i ddyheu am ‘ddiweddglo’ o’r fath… ond, afraid dweud, nid dyna yw ffawd ein Sinderela Cymraeg. Mae’n dipyn nes at mecanics gwyrdroedig y gyfres afaelgar Killing Eve, ac yn ein tywys at ddiweddglo i’n deffro o’r freuddwyd.

Mae hyn diolch yn bennaf i berfformiadau’r actorion i gyd (a’r gwisgoedd, y cyfarwyddo, a’r gerddoriaeth gan Cate Le Bon), ond yn bennaf Hanna Jarman, sy’n portreadu Carys fel croes rhwng Lizzie Borden a Pipi Hisan Hir… gyda thwtch o Delyth Wyn.

Ar adegau, mae hi’n atgas, yn gyfrwys a di-glem, ac yn gymysg oll i gyd. Ond mae hi hefyd yn ddoniol ac yn annwyl tu hwnt, ac mae’n hawdd iawn uniaethu â hi, a’i chefnogi wrth iddi ddod i barchu ei hun.

Fel y gwnaeth Pheobe Waller-Bridge gyda’r arwres gyfoes Fleabag, wrth dyrchu i effeithiau galar dwys ar fenyw ifanc, mae’r gyfres Gymraeg hon yn archwilio effeithiau iselder (neu yn hytrach effaith trawmatig tro annisgwyl mewn bywyd wrth iddo darfu ar y naratif ‘perffaith’). Mewn amryw ffyrdd, mae’n taenu drych at gymdeithas arwynebol y cyfryngau cymdeithasol, sydd ar y naill llaw’n obsessed â delwedd, a chanfod dedwyddwch trwy #yoga, #wellness a #mindfulness; tra ar y llall, yn gwirioni ar gyfresi ditectif tywyll, a phodlediadau am droseddau, yn bennaf am ferched yn cael eu llofruddio yn y ffyrdd mwyaf erchyll posib.

Mae’n drawiadol, er enghraifft, mai podlediad diweddar o Gymru oedd archwiliad BBC Radio Wales o lofruddiaeth erchyll (ond eithriadol) Lynette White o Gaerdydd. Fel mae Carys ei hun yn sylweddoli’n siomedig, wrth brofi ‘writer’s block’ go iawn; ‘S’dim cymaint o psychopaths yng Nghymru a sy’ ‘na yn America… [ymateb ei ffrind, gyda llaw, yw ‘I beg to differ’) ‘… Ma rhan fwyaf o lofruddiaethau Cymru’n domestic, menywod yn cael eu lladd gan gariadon neu exes – yw hynny’n ddigon diddorol i werthu llyfrau?’

Tra fod  y gyfres dywyll hon yn bownd o daro deuddeg â chenhedlaeth iau, y rhegi a’r delweddau dychrynllyd  (rhyw! cyffuriau! mess y misglwyf! STIs!) sy’n debygol o ypsetio cynulleidfa draddodiadol S4C, sydd mewn ffordd yn colli’r pwynt yn llwyr. Mae cymdeithas wedi trawsnewid (er gwell neu er gwaeth), ac mae’n beth iach gweld astudiaeth o (gadewch i ni fod yn onest)  themau oesol o’r fath. Beth sy’n ddifyr yw serch y ‘penawdau’, mai’r is-destun craff sy’n gwneud y gyfres hon yn glasur cyfoes Cymraeg. Dwi wir yn annog pawb – boed yn fachgen neu’n ferch,  dan ddeugain neu dros oed yr addewid – i wylio Merched Parchus. Mi wnaiff yn bendant wneud i chi chwerthin yn iach – a gwneud i chi feddwl hefyd. Edrych mlaen i  weld yr effaith andwyol ar gymdeithas Gymraeg!

Adolygais Merched Parchus ar raglen Dewi Llwyd ar BBC Radio Cymru ar fore Sul, Ebrill 7ed, 2019. Cliciwch yma i wrando eto.

Cyhoeddwyd yn Uncategorized | Rhowch sylw

Taste Blas: Beach House Restaurant, Oxwich

img_1715

Beach House

Delwedd | Cofnodwyd ar gan | Rhowch sylw

Taste Blas: Gunna Chown, Plas Bodegroes, Efailnewydd

img_1715

Gunna Chown

Delwedd | Cofnodwyd ar gan | Rhowch sylw

Y Dinesydd: Wild Thing, Grangetown

Y Dinesydd Mawrth 2019Wild Thing

45BCF267-9CD8-4EF8-853F-E81BC6CDD565

D6DBA522-A012-4EFE-B3D4-CD229AE1FC94

DB16E055-B325-4DA5-AC17-52582BFE26A4

F2EE9BAB-51A5-4257-8133-918BF5055537

Cyhoeddwyd yn Uncategorized | Rhowch sylw

Taste Blas: The Heathchock

The Heathcock

Delwedd | Cofnodwyd ar gan | Rhowch sylw

Taste Blas : Chef Gareth Ward, Ynyshir

Gareth Ward 1

Delwedd | Cofnodwyd ar gan | Rhowch sylw